Ana içeriğe atla

BİR KİTAP - ELİF



“Küçük Elif daima beklenmedik bir anda zuhur eder. Sokakta yürürken, bir yerde otururken….Kendine bile açıklayamadığın bir şeyleri anlamakta olduğunu bilirsin. Büyük Elif, aralarında çok güçlü bir bağ bulunan iki veya daha fazla kişinin tesadüfen Küçük Elif’te bir araya gelmesiyle zuhur eder. İsa başlangıcı ve sonu tarif ettiğinde, Elif zamanın dışında kalandır."

Bir partiye gittiğinde, salonun bazı yerlerinde kendini daha rahat hissedersin. Bu örnek Elif’i açıklamak için biraz zayıf kalıyor; ama ilahi enerjinin akışı herkes için farklıdır. Eğer partide doğru yeri bulabilirsen enerji sana canlılık ve güven verir. Bazen Elif noktasından geçen biri, orayı gayet iyi tanıyormuş gibi tuhaf bir hisse kapılır. Fakat durup uzun boylu düşünmeyeceği için bu his çok geçmeden kaybolur.”


Paulo Coelho, kitabı en çok dile çevrilmiş yaşayan yazarlardan biri olarak Guinnes Rekorlar kitabına girmiş birisidir. Kitaplarından Simyacı, tarihte en çok satan kitaplardan biri olmuştur. Eleştirmenler kendisi için ‘Bakırdan altın üretebilmeyi başarmış ilk Simyacı’ tanımlamasını kullanıyor. Zorlu geçmiş bir yaşam öyküsü vardır. Romanlarında da yer yer izleri görülmektedir. Yazar olma arzusu, çocukluktan gelen bir şeydir ve ‘Yazmak, neşe ve coşkuyla yapılan herhangi bir işten farklı değildir’ fikrini savunuyor. Coelho’nun güncel tuttuğu bir bloğu bulunmaktadır. Yazarımız, Trans Sibirya yolculuğunu da gerçekten yapmıştır. Romanın ise ne kadarı gerçek, ne kadar kısmı kurgu bilmiyorum; fakat meraklılarını saracak bir hikaye olduğu kesin. 


“Bazen kendimize yabancılaşmaya ihtiyaç duyarız. İşte o zaman ruhumuzda saklı olan ışık, görülmesi gereken neyse onun üzerine düşer.”


Yazarımız seyahat etmenin, para işi değil, cesaret işi olduğunu savunuyor. 59 yaşında, manevi yolculuğunda tıkandığı bir dönemde, en yakın dostu-mürşidi J.’nin ‘Kendini yollara vur’ demesiyle, hikayemiz başlıyor. 


“J. bana yeni bir şey öğrettiğinde, belki de dağın doruğuna ulaşmak için son adımdır bu, derim kendime, yüreğimdeki senfoniyi tamamlayacak son nota..”


Bir kitap fuarında, kendisini davet eden tüm yayıncıların davetlerini kabul eder. Rus yayıncılardan birine, Trans Sibirya demiryolu yolculuğunu organize etmesi şartı ile gelebileceğini söyler. Rus yayıncı kabul eder. Trans Sibirya demiryolu hattı tüm dünyadan trenseverlerin hac yolu gibidir. Moskova'dan başlayıp, Vladivostok'ta son bulan dünyanın en uzun trenyolu rotalarından birisidir. Kitabımızın diğer kahramanı, bir Türk kızı Hilal’dir. Çok yetenekli bir keman sanatçısıdır. Hilal, Coelho’nun Moskova’da kaldığı otele gider. Onun yolculuğa çıkacağını bilmektedir. Der ki: "Bloğunu okurken benim için yazdığını anladım. Yardıma ihtiyacın var biliyorum. İlk kitabını okuduğumda içimden bir ses, benim için kutsal bir ateş yaktığını söyledi, günün birinde borcumu ödeyecektim." Coelho, yolculukla ilgili düşündüklerini bloğuna not etmektedir. 

Hilal, saçmalayan bir deli midir? Dikkat çekmeye çalışan bir genç kız mı? Coelho yolculuğuna onu kabul edecek mi?

“Kalbimiz niye var olduğumuzu bilir ve ancak tevazu sahibi olanlar bunu kabul edebilecektir. Kalple söyleşmek zordur; ama şart mıdır? Mühim olan inanmak, işaretleri takip etmek, kendi menkıbemizi yaşamaktır.

İradeleri çok güçlü olan kadınlar ve erkekler genellikle yalnızdırlar, çünkü dışarıdan soğuk bulunur; Çoğu insan Monica’yı biraz soğuk bulur, ama bunun gerçekle hiçbir ilgisi yoktur.Onun kalbinde kafede buluştuğumuz günkü kadar harlı, gizli bir ateş yanar hep. Başına ne gelirse gelsin, Monica şevkini asla kaybetmez.”

Dikkat çeken karakterlerden biri de Yao. 70 yaşlarında, Çin’de doğmuş ve ölen eşi ile irtibatını devam ettirmeye çalışan biridir. Yolculuk sırasında Coelho’ya rehberlik yapar. Yazarımız zihnini arındırmak huzur bulmak için, Yao ile zaman zaman Aikido yapar. 

“Huzur peşinde koşmak ışık ve sıcaklık getiren dua okumaya benzer.

Etrafınızda neyin iyi neyin kötü olduğuna fazla kafa yorarsanız, kendi ruhunuzu ihmal edersiniz, başkalarını yargılamak için harcadığınız enerji sizi tüketir.”


“Geleneğin dediğine bakılırsa, her birimiz var oluşumuzun gerçek sebebini, ölmeden bir saniye önce anlarmışız. Cennet ya da Cehennem, işte o an doğarmış. Cehennem, o kısacık anda geriye bakıp, hayat denen mucizeye anlam katma fırsatını kaçırmış olduğumuzu anlamakmış. Cennet ise o an, ‘Hatalarım oldu, fakat hiç korkaklık etmedim. Hayatımı yaşadım, ne yapmam gerekiyorsa yaptım.’ Diyebilmekmiş.

Felsefe içerikli, kurgu mu? gerçek mi? ayırt edilemeyen kitapları seviyorsanız, reenkarnasyona ilgi duyuyorsanız ve hala Elif’i okumadıysanız, en kısa zamanda okumalısınız. Belki de, okuduktan sonra tekrar okumak isteyeceksiniz..


Kitabın Künyesi:

Kitabın Adı: Elif

Yazarı: Paulo Coelho

Yayınevi: Can

Sayfa Sayısı: 247

Çeviren: Saadet Özen




















































Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

BİZE BİRAZ ÇOCUK GÜCÜ GEREK

Yaklaşık on gündür yeğenlerimi görmemiştim. Bugün biraz onlarla vakit geçirdim, çok özlemişim. Çocukların ne güzel bir hayal gücü var, cesurca, korkusuzca, saf bir içtenlikle düşünüyorlar ve istiyorlar. Bir çocuk bir şey anlatırken dikkat edin. Nasıl heyecan ve coşkuyla, gözleri parlıyor anlatırken; çünkü inancı tam. Fantastik bir dünyada yaşıyorlar. İmkansızın anlamını bilmiyorlar, sadece o an gözünde canlandırdığına inanıyor.  Bazen bizim de ihtiyacımız olan bu sanırım.  Saf kalple, inanarak, heyecan ve coşkuyla istemek. Yeğenim yedi ya da sekiz yaşına girdiği seneydi sanırım, bir an önce büyümek istediğini anlatıyordu. Sebebini sordum. 'İstediği zaman, istediği kadar dondurma yemek ve alabilmek.' Buymuş sebebi. Çocuklar için, sadece bizim basit gördüğümüz konular zor. Diğer her şeyi öyle kolay kurguluyorlar ki, tam istedikleri gibi. Ben de biraz hayalperest bir çocuktum. Ben daha çok okuduğum kitaplardan etkileniyordum sanırım. Çocukluğumda şimdikinden daha düzenli kit...

İNSANIN CANININ ÇOK SIKILDIĞI YAŞLAR

Onbeşli yaşlarımı hatırladım bugün, hatta tam onbeş kısmını. Nereden, ne sebeple hatırladım bilmiyorum. O yaşlarda Zonguldak'ta yaşıyordum. Dört katlı bir apartmanın giriş katında oturuyorduk, evin önünde küçük bir bahçe vardı. Sağımızda üç katlı bir apartman vardı. Her bir kat birbirinden bağımsızdı. Alt katta genç evli bir abla vardı, onu çok severdik. Rize'li komik biriydi. Orta katta ise, bir dairede altmışlı yaşlarında bir teyzemiz vardı. Allah huzur içinde yatırsın, çok tatlı, şeker gibi biriydi. Kafa dengiydi, onbeşli yaşlarda bazılarının canı çok sıkılır, ne yapacağını bilemez. Ben de öyleydim :-) Annemi kandıramazsak, o teyzeye söylerdik, sahile vb. bir yerlere gitmek için. Onun bitişiğindeki dairede de, Erzurum'dan gelmiş bir aile yaşardı. Üç tane kızı vardı ve tuvalet camları bizim sokak kapımıza bakıyordu. Bizim kapı zili çalmışsa ya da kapı açılmışsa ve lavobada biri varsa mutlaka kafasını bir çıkarırdı oradan :-)(anne veya üç kızından biri)  Sol tarafım...

SOS-YAL MEDYA

Dün uzun zamandır görmediğim bir arkadaşımı aradım. Yaz başında rahatsızdı, sonrasında aradığımda telefonu kapalıydı, bir daha aramadım. Telefonla iletişim konusunda tembelim. Bugün, az sonra, şimdi müsait değildir, derken zaman geçer. Arkadaşımın, arada facebookta paylaştığı fotoğrafları gördüğüm için, kendimce iyi olduğu sonucuna varmıştım :( Dün ilk aradığımda telefonu kapalıydı yine, görünce o beni aradı. Meğer teşhis ve tedavisi uzun bir hastalığa yakalanmış. Hastalığı yüzünden, yaz tatilini çoğunlukla evde geçirmiş. Ve daha iyileşmemiş :( Sanal aleme öyle bir sardık ki, normalde insan ilişkileri nasıl olurdu unuttuk. Facebookta paylaştığı bir fotoğrafa, bir iletiye göre yorum yapıyoruz kendimizce. Keyfi yerinde, şu an gezmede vs.. Benzer hareketi, kendimde de farkedince, çok kızdım. Fotoğraf örneğini verince başka iletişimsizlikler de geldi aklıma. Evet paylaştıkları sayesinde, tanımadığımız biri hakkında fikir sahibi olabiliriz, bu doğru; ama tanıdığımız birinde duru...