Zonguldak ve Eskişehir de yaşadığım yıllar sonbahar ayını sevmezdim. O zamanlar, yağmur, kar-kış, sis gibi hava şartları belirlerdi ruh halimi :) Ciddilik payı olsa da şaka bir yana, deniz mevsimi kısa sürdüğü için sevmezdim. Yaz ortasında bile, yarın denize gideceğiz; ama hava nasıl olur ki diye düşününce. Antalya'da yaşamaya başladığımdan beri sonbahar aylarını çok seviyorum. Özellikle Eylül 15 sonrası, Ekim ve Kasım ayları..herkes evine-köyüne döndüğü için, okullar açıldığı için, sahil sakin, deniz temiz ve berrak, ayrı bir huzurlu oluyor. Geçen yaz ve sonbahar ayları çalışmadığım bir dönemdi, bu fırsatı oldukça iyi değerlendirdim. Sadece deniz konusunda değil tabi..Ekim-Kasım aylarında denize gidip yüzen bir avuç insan kalıyor. Bana onlar, operaya yanında opera seven biriyle gidip izlemiş-dinlemişsin gibi geliyor. Şu an birden aklıma geldi bu benzetme aslında. Operaya çok sık giden biri değilim; ama severim, özellikle canlı izleyerek dinlemeyi. Bir senesi hatırlıyorum, fazla biletim vardı, bir arkadaşımı davet etmiştim, Andersen Masalları'ndan biriydi, adını unuttum.(Deniz kızı hikayesi) Ben sevdim de, yanımdaki arkadaşım uyudu :( Sıkıldı ve uyudu, her hareketinden "Ne zaman bitecek, bitse de gitsek" diye içinden bağırdığını duyuyordum. İşin komiği, kibarlığından, her soruşumda, çok güzel bulduğunu söylemişti :) Ben sevmiş olmama rağmen, yanımda, her an bitmesini beklediğini hissettiğim biriyle izlemekten keyif alamamıştım doğrusu.
Beachler de gelen az olduğu için, şezlongları topluyor, çok az sayıda bırakıyorlar sonbahar aylarında. Bir sene yine Kasım ayı, sahile inerken merdivenlerde yaşlıca bir teyze, gülerek, nerdeyse coşkulu diyebileceğim bir şekilde, 'İyi günler", diledi. Ben önce bir şey soracağını düşündüm, biraz garipsemiş cevap verdim. Teyze, dedi ve geçti. Oysa ben, bir şey isteyeceğini düşünmüştüm. Öyle alışmışız ki, insanların çıkarsız selam dahi vermemelerine, tanımadığın biri yapınca bunu bir de. İtiraf etmeliyim, utandım sonra düşüncemden. Sahilde teyzeyi tekrar görüp, sohbet etmeyi ve bir şeyleri telafi etmeyi istedim. Arkada bir yerlerde eşi olduğunu düşündüğüm bir amca ile oturuyorlardı ve her yüzyüze geldikleri kişiye, aynı güler yüzle selam verdiler. Rahatsız etmemek için yanlarına gitmedim, şimdi olsa giderdim, ki onlar bundan rahatsız olmaz, aksine hoşlarına giderdi. Eskiden daha mı medeniydik, ne değişti? En basit örnek, sabahları çalışma arkadaşlarımıza kaçımız gülerek bir günaydın diyoruz? Ben yapıyor muyum? Yapmaya çalışıyorum, çok canım bir şeye sıkıldıysa, sessiz sakin gidip oturuyorum masama. Doğru olduğunu savunmuyorum tabi. Bir de ben miyopum, çok yüksek değil; ama astigmat da olunca, çalışırken, kitap vb.okurken mutlaka kullanırım, her zaman gözlük takmıyorum, alışamadım, lens kullandım 3-4 yıl, ona da alışamadım. Yolda sokakta bazen tanıdıklarımı tanıyamama durumları olabiliyor :) Bir de bazen insanlar öyle bir negatif enerji yayıyor ki, gel de gülerek selam ver. Bazen görmezden geliyorum ben de, bazen hiçbir şey düşünmeden, içtenlikle selam veriyorum. Her zaman yapamıyorum. Ne zaman tam öğrenebileceğim bunu bilmiyorum.
Not: Değişen fikrim. Denizde sadece yüzülmez, izlenir, koklanır, dinlenir :) Her mevsim sevme sebebi vardır.
Yorumlar
Yorum Gönder