“ Pek çok insan, çöp kamyonu gibidir. Her tarafta içleri çöp dolu olarak dolaşıyorlar; kızgınlığı, öfkeyi ve hayal kırıklığını biriktiriyorlar. Ancak doldukça çöpleri bırakacak bir yere ihtiyaç duyuyorlar. Bu bazen ben, bazen de siz olabilirsiniz. Kişisel almayın. Sadece gülümseyin, onlar için iyi şeyler temenni edin ve yolunuza devam edin. Onların çöpünü alıp işyerinize, evinize veya sokaktaki diğer insanlara dağıtmayın.”
Aylar önce facebook sayfalarından birinde görüp-paylaşmışım bu yazıyı, kime ait bilmiyorum, geçen okuyunca tekrar sevdim. Unutulmaması gereken bir yazı. Ben genel olarak çok alıngan biriyim. Eskiden bunun iyi bir şey olduğunu sanırdım, ne kadar kötü bir özellik aslında. Uzun süre sabredip, sonra kırılan bir yapınız varsa, olmadık bir sebeple patlayıp, tekrar yapışmayacak bir şekilde dağılıyorsunuz. Biraz biraz düzeltmeye çabalıyorum. Ha gayret diyorum her felsefe dersi sonrası. Düzeltmeye çalıştıkça artıyor bunlar :)
Hepimiz farklı farklı da olsa hayal kırıklıkları yaşıyoruz, her günümüz mutlu-mesut geçmiyor. Bir çoğumuz kendi içinde yaşasa da bunları zaman zaman paylaşma ihtiyacı hissediyoruzdur mutlaka. Her zaman her şeyi paylaşmıyoruz, sonra n' oluyor? Birine duyduğumuz öfkenin-hayal kırıklığının acısını, hiç alakası olmayan bir başkasından çıkarabiliyoruz. O sebeple bu kadar alıngan olmak iyi değil ve olmamak da lazım.
Felsefe dersleri sonrası düşündürüyor artık beni. Daha hoşgörülü, daha sakin, daha anlayışlı olmaya çalışıyorum. Her zaman yapamıyorum biliyorum; ama deniyorum. Çöpünü bana atan insanlara kızmıyorum, çöpümü kimseye atmak istemiyorum. Uygulaması çok zor; ama uygulandığında hem kişinin kendisini hafifleten hem hayatı kolaylaştıran çok güzel hareketler bunlar :-)
Çok çalışmak lazım çok!
Yorumlar
Yorum Gönder